Sálin

4.Kafli – Hvernig virkum við? 

I.Sálin 

Ég er sál sem geymir alla þekkinguna og ég hef líkama sem sálin stýrir.  Annað orð er einnig stundum notað yfir sál en það er Sjálfið, eða Self á ensku.   Sálin er stjórnandi líkamans.  Sálin kemur í líkamann og þá byrjar líkaminn að virka í móðurkviði og sálin yfirgefur líkamann þegar líkaminn hættir að virka, þegar við deyjum líkamsdauða.   Sálin er ósýnileg orka eða stundum sýnilegt orkuljós en við getum ímyndað okkur hana sem pínkulitla hvíta stjörnu.   Allir hafa eina sál, en síðan er það líkaminn; heilinn eða aðrir líkamspartar sem getað bilað þannig að fram komi andlegir eða líkamlegir kvillar.

Í verkingu Gullna Hliðinu eftir Davíð Stefánsson frá Fagraskógi segir frá sálinni hans Jóns en þar telur eiginkona látins manns, Jóns, sig grípa sál eiginmannsins, við andlát hans, í poka sem hún síðan fer með til himnaríkis.   Hún ber á gylltar dyr himnaríkis og þegar þær opnast hendir hún pokadruslunni „með sálinni hans Jóns inn fyrir , með orðunum „hér kemur sálin hans Jóns míns“ og  þar með telur hún að sálinni hans sé borgið.   Þetta er falleg saga um ást á annarri manneskju, og vilja til að koma sálinni á besta mögulega staðinn, en leiðin sem sálin fer er yfirleitt bara svona náttúruleg leið sálarinnar, upp í ljósið til almættisins. 

Líkaminn getur sofið og hvílt sig þegar sálin vakir; sálin getur heyrt og sálin getur horft út í gegnum augun á meðan sofið er.   Sálin getur meira að segja hlustað á hrotur eigin líkama.   Þegar sofið er getur sálin heyrt og séð en ekki talað því líkaminn og þar með munnurinn er sofandi.   Það er eins og augun séu gluggar sem sálin horfir út  um(jafnvel þó augun séu lokuð) þegar líkaminn sefur og er því sjónarsviðið eins og horft sé út í gegnum tvo glugga.   Vitað er að t.d. dádýr hafa þann eiginleika að sofa með annað augað opið.   Sálin er þannig ávallt „vakandi“ en getur ekki brugðist við einhverju nema með því að vekja líkamann.   Samkvæmt kenningum Brahma Kumaris hugleiðsluhúsum um víðan heim, Brahma Kumaris Lótushúsi á Íslandi, og höfundar bókarinnar, þá er sálin staðsett örfáa centimetra inni í líkamanum beint á milli augabrúna en aðeins ofan við þær.   Það er sá staður sem t.d. indverskar konur mála depla eða dropa á andlit sitt.   Einnig er oft límt skart á þann stað, til dæmis demantar eða steinar.   Á vefnum www.orkulind.is er þriðja augað útskýrt sem Guðlega augað, tákn sálarinnar.   Þar segir að með þriðja auganu sjáum við það sem almennt sést ekki með líkamlegu augunum okkar; við sjáum áruna okkar og við “visulizum” eða myndgerum með þriðja auganu.

  

Augun eru eins og myndavélalinsur, þegar eitthvað er sagt við manneskju sem snertir við eldri upplifunum sem fela í sér djúpar tilfinningar þá opnast alveg sjáöldur augnanna (dökka miðsvæði augnanna) eins og myndavélalinsur.   Litaða svæðið; bláa, græna, gráa eða brúna svæðið hverfur og dökka svæðið yfirtekur allt það svæði, þ.e. litaða svæði augans.   Þetta gerist á sama hátt og þegar myndavélalinsa opnar sig og lokar sér aftur þegar mynd hefur verið tekin.   Myndavélalinsa er sett saman úr mörgum litlum flögum sem renna sundur eða saman eftir því hvort verið er að loka linsunni eða opna hana.   Það sama gerist með augað, alveg eins hreyfing á sér stað.   Það sem þarna er að gerast er að við erum komin í samband við fortíð Sjálfsins, við erum að endurvekja tilfinningar hjá viðmælanda okkar úr fortíðinni sem geta verið sárar tilfinningar.   Þegar þetta gerist þá er um að gera að átta sig á því sem sagt var eða gert var rétt áður og vinna úr því á réttan hátt með tilhlýðandi orðum eða gjörðum. 

* * *

Málverkið Móna Lísa eftir Leonardo Da Vinci er líklega þekktasta málverk veraldar en talið er að tvær manneskjur hafi setið fyrir þegar hann málaði verkið.   Augað er mikilvægt skynfæri mannsins og oft notað sem tákn sálar, sannleika og ljóss.   Augu Mónu Lísu eru þekkt um víða veröld.   Verkið er geymt og til sýnis á hinu þekkta Louvre listasafni í höfuðborg Frakklands, París.

Oft er sagt að augun séu spegill sálarinnar og er það orð að sönnu.   Augun spegla nú-ið og fortíð viðkomandi sálar og því þarf að fara varlega.   Þess vegna er svo mikilvægt að hafa í huga gamla máltækið „aðgát skal höfð í nærveru sálar!“   Segum ekki eitthvað á óvarkáran hátt sem getur valdið hugarangri nema ef við erum að vinna að því að laga eitthvað og þurfum að tala um það og vinna með það.

Sumar sálir sem yfirgefið hafa látinn líkama eru andar, oftast kallaðar „englar“ en þær eru til staðar til að hjálpa okkur hinum sem erum á jörðinni.   Einnig eru til „jarðenglar“, en það eru sálir sem eru í mannslíkömum, sendar til jarðarinnar til að hjálpa á jörðinni.  Jarðenglarnir eru bara eins og venjulegt fólk, lifa og starfa á jörðinni og eiga sínar fjölskyldur og vini.   Hægt er að tala um þrjár tegundir sálna; sálir sem eru andar í „engilslíki“, sálir sem eru „englar“ í mannslíkama og hefðbundnar sálir í mannslíkama.  

Við höfum yfirleitt þörf fyrir að skilgreina okkur á ýmsa vegu. Ungur nemandi hér á jörðinni, taldi sig þurfa að skilagreina sjálfan sig þegar hann lét eftirfarandi orð falla árið 2010: „Ég hef aldrei verið fiskur, bara manneskja!“

Kvæðið um fuglana

Tvö fyrstu erindi af fimmtán.

Snert hörpu mína himinborna dís,
Svo hlusti englar guðs í Paradís.
Við götu mína fann ég fjalarstúf
Og festi á hann streng og rauðan skúf.

Þeir geta sumir synt á læk og tjörn.
Og sumir verða allaf lítil börn.
En sólin gyllir sund og bláan fjörð.
Og sameinar með töfrum loft og Jörð.

Davíð Stefánsson

q  Aðgerð: Fara í gegnum allt kvæðið og vinna með það/greina það.

                       

Munurinn á manneskjum og dýrum er sú að manneskjan getur þróað sína vitsmuni umfram frumþarfirnar og hefur val í lífinu.

Sálin og líkaminn flýgur

Nú þarf að fara varlega.   Sýnt hefur verið fram á, og er það iðkað í Austurlöndum, að með djúpri innhverfri íhugun þá lyftist líkaminn frá jörðinni og hoppar fram á við.   En þekkingu á þessari hugleiðsluaðferð er meðal annars að finna hjá Íslenska íhugunarfélaginu.   Þessa aðferð geta allir tileinkað sér en það tekur tíma og þolinmæði.   Þetta gerist þegar vitundin okkar í hugleiðsuástandi er í fullkomnu jafnvægi og okkar innri stjórnandi í okkar eigin lífi er í fullkomnum takti við umheiminn.   Manneskjan verður þannig óaðskiljanlegur hluti af umheiminum.   Þannig er hægt að segja að manneskja geti flogið þegar hún iðkar djúpa hugleiðslu (transcendentral meditation) og jógaflug (Yogic Flying) en þá er í raun verið að lifa himnesku lífi á jörðinni!   Þetta þýðir ekki að allir eigi að fara að reyna að fljúga eins og fuglar, þetta þýðir að hægt er að þjálfa sig þannig með sérstökum hugleiðsluaðferðum að líkaminn lyftist og færist fram á við við ákveðnar hugleiðsluaðstæður.   Þetta kostar vinnu og þolinmæði en er mögulegt að gera ef áhugi og vilji er til að þjálfa sig til þess árangurs. 

Okkur er öllum áskapað að finna, skynja, meðtaka, það sem kallað er sálin, Sjálfið.   Þessari skynjun fylgir þrá eftir hamingju.  Við erum öll að leita eftir því að komast frá þjáningu og til hamingjunnar og við eigum, hvert og eitt okkar, fullan rétt á því.