Orkustöðin Ísland

5.Kafli – Hver er tilvera okkar?

XIV.Orkustöðin Ísland

Ísland er eitthvert mesta orkustæði jarðar ef ekki það orkumesta.   Rafsegulmagn er mjög mikið á Íslandi.   Það eru margar náttúrulegar orkustöðvar á Íslandi en mikilvægust þeirra er líklega Snæfellsjökull.     Snæfellsjökull hefur ekki alltaf verið með disklaga topp heldur var Snæfellsjökull einu sinni eins og önnur fjöll með topp.   Orkustreymi Snæfellsjökuls fer í báðar áttir, út úr jöklinum og inn í jökulinn í gegnum disklaga topp jökulsins.   Íslendingar eiga kost á því að virkja orkuflæði landsins á allan mögulegan hátt, það eina sem þarf að huga að, er að virða móður náttúru þegar það er gert.   Það er ekki hægt að bara „taka“ það þarf að „gefa“ jörðinni  líka í formi góðrar umhugsunar, ræktunar og virðingar.

Í sögunni Leyndardómar Snæfellsjökuls, á frummálinu Voyage au bout de la terre, eftir Jules Verne, sem oft hefur verið kallaður faðir vísindaskáldsagnanna, er fjallað um ferðalag ofan í Snæfellsjökul.   Sagan byrjar á því að segja frá því að eldri maður og prófessor, Hardwig að nafni, fer í bókabúð í Hamborg í Þýskalandi og þar finnur hann bók eftir þekktan íslenskan fræðimann og rithöfund, Snorra Sturluson.   Í bókinni finnur hann eftirfarandi forn-íslenskan texta: “Djarfi ferðalangur!   Gakk í gíg Snæfellsjökuls, sem skuggi Scartaris fellur á fyrir upphaf júlímánaðar, og þú munt komast í miðju jarðar.   Ég gerði það“ Arne Saknussemm (undirskrift þess sem skrifaði ofangreind orð í bók Snorra Sturlusonar).   Hardwig segir ungum frænda sínum,  Harry, eftirfarandi: „Þetta er Snæfell.   Fjall, sem er 1446 metra hátt.   Það á án efa eftir að verða frægasta fjall í heimi, ef það kemur á daginn, að um gíg þess megi komast að miðju jarðar.   Hardwig og sögumaður bókarinnar, ungi frændinn Harry, héldu því næst af stað í leiðangur til Íslands til að reyna að fara inn að miðju jarðarinnar í gegnum Snæfellsjökul.   Þegar til Íslands var komið fengu þeir til liðs við sig íslenskan leiðsögumann, Hans að nafni.   Það er skemmst frá því að segja að þeir komust að miðju jarðar, fundu þar haf sem þeir nefndu miðjuhaf sem og vísa af manna-, dýra-, og jurtalífi.   Þegar þeir loks komust aftur upp á yfirborð jarðar, frá miðju hennar, kom í ljós að þeir höfðu farið upp á öðrum stað.   Þeir höfðu komið upp um gíg eldfjalls rétt við þorpið Stromboli á Sikiley, sem er eyja úti fyrir suðurströnd Ítalíu, þaðan sem þeir síðan fóru til borgarinnar Messina og svo með frönsku skipi, Volturno, til Marseilles í Frakklandi.   Þaðan lá leiðin aftur til Hamborgar, endastöðvar Hardwig og Harrys en Hans leiðsögumaður hélt aftur til Íslands.

Í bókinni kemur fram að þeir fara niður um eitt eldfjall og koma upp um annað eldfjall.   Á leið sinni niður í Snæfellsjökul lýsir sögumaðurinn veggjum gerðum úr kolum sem ekki eru gerðir af mannahöndum, grágrýtisgöngum og járnblönduðu vatni.   Þegar sögumaðurinn villist í smá tíma frá hinum leiðangursmönnunum krýpur hann á hné og biður: „ Kraup ég á hné og baðst fyrir, heitt og innilega, þótt ég væri ekki verður þess að Guð bænheyrði mig, úr því ég ákallaði hann svona seint.“   Stuttu síðar ná þeir saman aftur og leiðinni er haldið áfram.   Þegar komið er niður í miðju jarðar lýsir hann háum klettum, miklum gróðri og vatni sem þeir ákveða að skíra miðjuhaf eins og áður sagði.   Á siglingu sinni yfir vatnið á flekanum lýsir sögumaðurinn eldhnetti, sem teiknaður er blár og hvítur í bókinni, og eldbjarma.   Á leið þeirra upp aftur þá kemur fram að þeir hafi farið upp lóðrétt göng þar sem gufustrókar hafi verið, eldtungur hafi sleikt veggina og undarleg birta, teiknuð gul og hvít, hafi ríkt.   Einnig kemur fram að sögumaðurinn uppgötvar, eftir að heim er komið, að rafstormurinn, sem þeir lentu í á miðjuhafinu, hafi verið segulmagnað rafmagnið í járninu á flekanum, sem þeir byggðu sér, úr tré og járni sem þeir fundu í miðju jarðar, til að sigla á miðhafinu.   Þannig að pólarnir á áttavitanum höfðu snúist og þannig sýnt að þeir væru á leið norður þegar þeir í raun voru á leið suður. 

Snæfell, oftast kallaður Snæfellsjökull, sem hefur að öllum líkindum risið úr sjó, er kulnað eldfjall sem síðast gaus  fyrir 1750 árum en ekki árið 1229 eins og kemur fram í sögu Jules Vernes.   Aftast í bókinni er vísað á kvikmyndir og sjónvarpsþætti sem eru byggðar á Leyndardómum Snæfellsjökuls.   Þar er meðal annars sagt frá bandaríska heimildaþættinum, Journey to the Hollow Earth, en þar er fjallað um trú margra að jörðin sé hol að innan.   Á þeim tíma sem bók Jules Vernes kemur út, 1864,  voru það vinsælar kenningar, og héldu sumir fræðimenn því fram, að Jörðin kynni að vera hol hið innra með mörgum, litlum, hnattlaga holrúmum – en það höfðu menn lengi álitið.   Dýpstu gryfjur sem maðurinn hefur grafið í jarðskorpuna eru, samkvæmt því sem sagt er frá í íslenski þýðingu bókarinnar frá árinu 2007, demantsnámur í Suður-Afríku er ná niður á 3,5 km. dýpi.   Þannig er líklegt að jörðin hafi ekki verið könnuð neðar en niður á 3,5 km. dýpi.   Þannig að líklega hefur jörðin ekki verið boruð dýpra en niður á það dýpi og þá ekki skoðuð nánar en það.   

 

Nú hverfum við úr sagnaheimi Jules Vernes og yfir í sagnaheim höfundar handbókarinnar.   Í Biblíunni segir Jesús Kristur að hús föður síns hafi margar vistarverur og er þarna mögulega verið að vísa í  sambærileg rými og í umfjölluninni um holrýminurnar hér að ofan.   Í gegnum aldirnar hefur það verið trú manna að til væru mörg rými sem sálir færu í að jarðvist lokinni.   Þannig hefur verið talað um að þeir sem geri miður góða hluti fari á heitan stað og síður áhugaverðan en hinir sem hafi breytt rétt og verið Guði þóknanlegir fari á betri stað sem yfirleitt hefur verið nefndur Paradís.   Til er saga í Biblíunni af fátæka manninum Lazarusi sem sagður er farinn yfir móðuna miklu (ferð sálar er oft sögð/skilgreind sem þokukennt ferðalag).   Hann er sagður vera í öðru rými, á öðru aðeins æðra þrepi, en ríki maðurinn sem hann hafði búið í návist við í jarðvistinni og einnig er farinn, eins og sagt er, yfir móðuna miklu.   Ríki maðurinn er sagður hafa beðið Lazarus að gefa sér smávegis vatn því það væri svo heitt þarna niðri.   Bendir þetta til þess að því neðar sem dregur, því heitara sé, og því nær kjarna viðkomandi sé .   Því sé efsta þrepið, fjærsta lag kjarnans, það besta, Paradís, þangað sem hinir „góðu“, mjög þroskaðar sálir, eru sendar.   Það má líka tala um stig í stað þrepa. En sá sem kominn er með hæst stig sem „góð“ manneskja er þá í hæsta þrepinu. Þannig að segja má að um nokkurskonar einkunnargjöf sé að ræða! Þeir sem fá að koma á efsta þrepið – fá hæstu einkunn, eru í Paradís, eru þeir, sem hafa vitkast á jörðinni og breytt rétt og leitast við að finna réttu leiðirnar í lífinu sem bætt hafa þá sjálfa og tilvistina á jörðinni en þetta kemur einnig fram í fyrirlestrum Christopher Vasey þar sem hann fjallar um kenningar úr bók ABD-Ru-Shin, In the light of truth, the grail message.   Einnig er hægt að líta svo á að hæðirnar séu með spírallaga tröppum á milli hæðanna og þannig sé innangengt á milli hæða, þrepa, í tilvist sálnanna.   Þannig getum við séð fyrir okkur mörg rými, þrep, og jafnvel það sem talað hefur verið um í gegnum aldirnar; það efra og það neðra.   Þetta þarf að hafa í huga þegar leitað er til miðla, skyggns fólks sem hefur samskipti við sálir látinna einstaklinga.   Athuga þarf á hvaða þrepi sálirnar eru sem þeir eru að hafa samskipti við og hvort þær teljist vera andar látinni einstaklinga eða andar æðri máttarvera!?   Því hærra í þrepunum sem sálin er komin því hreinni er hún og nær fullkomleikanum.  En það þarf einnig að hafa í huga að í Biblíunni kemur fram að ekki sé hægt að ná sambandi við framliðna því þeirra sálir séu „sofandi“ og með öllu sambandslausar!  En vissulega er hægt að leita á náðir Guðs sem anda og andavera hans, vera á æðra stigi tilvistarinnar og engla sem eru hans  fylgjendur.

Hringur er heilagt tákn að mörgu leyti eins og við höfum komið inn á áður, sérstaklega þar sem enginn endir er á hring, hann er eilífur.   En það sama gildir um töluna átta, 8, hún er „endalaus“ og mikilvægt tákn í Gyðingdómi, í Rosh Hashanah, hátíð gyðinga þar sem kveikt er á átta kertum, einu á hverjum degi hátíðarinnar.   En talan átta er einnig mikilvæg í Búddatrú en þar eru vegvísar Búdda átta.   Einnig væri hægt að segja að bústaðir sálna séu ekki þrep heldur margir hringir, sem líta út eins og spírall, hringir sem eru hver utan um annan.   Þannig gætu hringirnir mögulega verið átta talsins; í innstra hringnum væru þær sálir sem væru komnar styttra á veg í þroska og í ysta laginu væru þær sálir sem væru komnar alla leið í þroska, alla leið til „Paradísar.“   En þegar talað er um mismunandi sálir þá er í raun verið að tala um þroska þeirra, hvar sálin er stödd á sinni þroskabraut.   Þegar talað er um sálir þá er einnig oft talað um himnaríki.   En hvað er himnaríki?   Það er ríki himinsins.   Jörðin er hluti af himingeimnum og þar með hluti af himninum.

Í miðju jarðar er ljósorka og segulkjarni.   Sál okkar er ljós, ljósorka, og líkaminn okkar er segulorka.   Snæfellsjökull er náttúruleg orkumiðstöð og því tilvalin leið að „bústað“ sálna!

Það eru til fleiri bækur sem fjalla um klifur niður í hella í jörðinni, þar sem lýsingunni má einnig líkja við að fóstur skríði aftur inn í móðurlíf móður sinnar og endurfæðist þaðan aftur.   En það er gert í skáldsögunni Vendredi ou la vie sauvage eftir Michel Tournier, þar sem höfundur byggir á þekktri sögu um Robinson Crúsó, mann sem dvaldi einn á eyðieyju.   Áður en Michel Tournier skrifaði ofangreinda sögu hafði hann skrifað sína fyrstu skáldsögu, Vendredi ou les limbes du Pacifique, árið 1967.   En sú skáldsaga fjallar um stað fyrir sálir óskírðra barna.

Eins og við vitum er það mjög algengt að rithöfundar og listamenn almennt komi hugsunum sínum,  upplifunum og jafnvel skynjunum á framfæri í gegnum skrif sín og listaverk.  

q  Aðferð: Biðja nemendur að nefna dæmi um verk þar sem rithöfundar eða listamenn eru að koma einhverju, jafnvel tilvisinni, á framfæri og hvernig þeir gera það.