Lífskortið

6.Kafli – Hvar er „ég“ í tilverunni? 

I.Lífskortið

Leiðarkort lífsins – lífskortið 

Það er búið að skrifa handritið af lífinu fyrirfram að mörgu leyti.   Við höfum áður komið inn á þessa umræðu þegar við sjáum brot úr því handriti sem við köllum „déja  vu“ (núþegar séð – hef séð eða upplifað þetta áður) en það er ekki „déja vu“ heldur erum við að upplifa það sem við sáum áður þegar við litum inn í handrit framtíðarinnar.   Þegar við könnumst við e-ð þá erum við að upplifa  raunverulega, í rauntíma, það brot úr handriti lífsins sem við litum inn í áður.  

Reglulega koma nemendur á öllum aldri að krossgötum, það eru ávallt þrír möguleikar í boði:

o   halda áfram á sömu braut

o   breyta lítilsháttar þeirri braut sem við erum á

o   fara alveg nýja leið 

         

Krossgötur lífsins. Við komum upp veginn – eins og við löbbum upp frá neðsta hluta krossins og upp að krossmiðjunni . Þar birtst þrír valmöguleikar.  

 

Svipaður valmöguleiki getur komið upp á næstu gatnamótum – ekki kannski alveg sá sami en í það skiptið getur nemandinn verið tilbúinn að fara leið sem hann var ekki tilbúinn að fara áður.   Þannig er það að þegar við komum að krossgötunum þá getum við valið 2 auðveldar leiðir og 1 erfiða leið.   Oftast veljum við auðveldu leiðina, en ekki alltaf.   Síðan gerist það að næst þegar við komum að gatnamótum þá veljum við aftur t.d. aðra auðvelda leið.   Þegar við komum í 3ja skiptið að gatnamótum þá verðum við að velja erfiðu leiðina en það er okkar stærsta þroskabraut.   Við erum yfirleitt aldrei látin takast á við erfiðu leiðina fyrr en við erum tilbúin til að takast á við hana.  Þannig eru okkur boðnir valkostir sem þroska okkur þannig að við getum tekist á við erfiðu leiðina.   Þannig erum við leidd áfram á þroskabraut okkar.   Þannig eru lögð fyrir okkur verkefnin, eða við skipuleggjum þau sjálf gróflega fyrir okkar jarðvist, sem okkur er ætlað að takast á við í lífinu.   En þau eru samt ekki fyrirfram tímasett.

Á endanum erum það við sem skrifum okkar eigin lífskort út frá þeim leiðum sem við völdum en við þurftum að fara ákveðnar þroskaleiðir einhverntíma í lífinu!

      

Áttirnar fjórar; norður, suður, vestur og austur

Fjórar Cardinal áttir eða Cardinal stig eru áttirnar norður, suður, austur og vestur , almennt táknað með upphafsstöfum þeirra: N, S, A(E-east), V(W-west).   Austur og vestur eru rétt horn við norður og suður. Intermediate points between the four cardinal directions form the points of the compass . Staðir á milli höfuðáttanna fjögurra mynda stig í áttavita; The intermediate ( intercardinal , or ordinal ) directions are north-east (NE), north-west (NW), south-west (SW), and south-east (SE).millistig (intercardinal eða ordinal).   Aðrar leiðbeiningar eru til dæmis skilgreindar sem norð-austur (NE), norð-vestur (NV), suð-vestur (SV), og suð-austur (SA)(www.wikipedia.org)   útfært m.v. íslenskt tungumál).   Takið eftir að höfuðáttirnar fjórar mynda kross!

Lífskortið okkar er í raun eins og leiðarkort eða eins og kompás (áttaviti).   Þegar við komum á nýjan stað þá þurfum við leiðarvísi eða staðarkort til að rata leiðina okkar.   Okkar lífskort er þannig að við fáum kortið í vöggugjöf eða jafnvel skrifum það sjálf sem sálir hjá Almættinu og síðan förum við „okkar eigin leiðir“ innan þess leiðarkorts sem við erum með.   Þannig förum við leiðir eða veljum okkur leiðir sem eru leiðir í þroskaferli okkar.   Allir hafa þannig sitt leiðarkort í veröldinni!   Takið eftir að áttavitinn er hringlaga form, óendanlegur!

Hótel Jörð

Tilvera okkar er undarlegt ferðalag.

Við erum gestir og hótel okkar er jörðin.

Einir fara og aðrir koma í dag,

því alltaf bætast nýjir hópar í skörðin.

Og til eru ýmsir, sem ferðalag þetta þrá,

en þó eru margir sem ferðalaginu kvíða.

Og sumum liggur reiðinnar ósköp á,

en aðrir setjast við hótelgluggann og bíða.

En það er margt um manninn á svona stað

og meðal gestanna er sífelldur ys og læti.

Allt lendir í stöðugri keppni um að koma sér að

og krækja sér í nógu þægilegt sæti.

En þó eru sumir, sem láta sér lynda það

að lifa út í horni, óáreittir og spakir,

því það er svo misjafnt sem mennirnir leita að,

og misjafn tilgangurinn, sem fyrir þeim vakir.

En mörgum finnst hún dýr þessi hóteldvöl,

þó deilt sé um hvort hótelið sjálft muni græða.

En við, sem ferðumst, eigum ei annars völ.

Það er ekki um fleiri gististaði að ræða.

Að vísu eru flestir velkomnir þangað inn

og viðbúnaður, er gestirnir koma í bæinn.

og margir í allsnægtum una þar fyrst um sinn,en

áhyggjan vex,er mennirnir nálgast

burtferðardaginn.

Þá streymir sú hugsun um oss sem ískaldur foss,

að allt verði loks upp í dvölina tekið frá oss,

er dauðinn, sá mikli rukkari, réttir oss

reikninginn yfir það, sem var skrifað hjá oss

Þá verður oss ljóst, að framar ei frestur gefst

né færi á að ráðstafa nokkru betur.

Því alls, sem lífið lánaði, dauðinn krefst

Í líku hlutfalli og Metúsalem og Pétur.

Höfundur lags: Heimir Sindrason

Höfundur texta: Tómas Guðmundsson